Hoe ik van Zweden ben gaan houden

Ja, dit gaat eigenlijk al heel lang terug – tot 1993, toen ik voor de eerste keer Zweden bezocht. En waarom was ik daar precies? Dat is een heel vreemd verhaal eigenlijk. Het is namelijk zo dat in 1992, ik 16 jaar was, en Zweden speelde op het EK. Daar zag ik de voetballer Tomas Brolin, en ik was meteen verkocht.

Sindsdien begon ik alles te leren over Zweden, ik verslond letterlijk alle informatie die ik maar kon vinden. Zelfs toen ik mijn interesse in Brolin zelf allang kwijt was, was ik nog steeds gek op Zweden. Mijn vader was zo lief om me een lang weekend mee te nemen, ergens in februari. We namen de boot van Kiel naar Göteborg, reden naar Malmö en weer terug. Het sneeuwde en het was stervenskoud maar ik was zo blij.

Ik kan maar moeilijk beschrijven hoe ik me toen voelde. Het was als thuiskomen, ik denk dat veel mensen dat wel kennen. Ik sprak de taal toen nog maar amper, en ik was er maar heel kort. We hebben vooral veel in de auto gezeten en van de natuur genoten. Drie dagen lang was ik intens gelukkig. Mijn vader kan zich ook nog goed herinneren dat een van de eerste dingen die ik tegen hem zei was dat ik me daar thuis voelde. Ik werd niet alleen verliefd op Zweden, maar ook op het voetbalteam van IFK Göteborg (wat op dat moment in de Champions League speelde tegen PSV… en won!). Dat waren nog eens tijden.

Ik besloot tijdens dat weekend dat ik Zweeds wilde gaan studeren, en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan. Ik ben er een paar jaar later zelfs gaan wonen. Nu ben ik alweer heel lang terug in Nederland (na wat omzwermingen in Groot Brittannië), maar ik mis Zweden nog steeds. Het is de natuur, de rust, de taal, het Zweedse eten, maar ook gewoon de stad Göteborg. Dat zal misschien wel nooit meer over gaan.